Nieuwe foto's van mijn schatjes

Ik heb ruim een week (2 nu denk ik) overgeslagen wat betreft nieuwe foto's van de pups. Het kwam er gewoon niet van. Maar ze zijn inmiddels 4 week en groeien als kool.

Toen ze rond 14 dagen waren gingen de oogjes en oortjes open. Inmiddels lopen vrolijk waggelend rond in hun hok. Deze heb ik inmiddels ook wat groter gemaakt.

Met Cody gaat het ook goed, ze heeft wel last van van uierontsteking dus ik moet er voor zorgen dat de pups die goed leegzuigen. Maar ze heeft minder zin om die keintjes melk te geven. Al dat gehannes ook aan je, kan me wat bij voorstellen hoor, 7 van die monden te voeden. Daarom ben ik nu ook begonnen met het bijvoeren van de pups.

Er zijn inmiddels die verkocht, 3 blonde reuen. Ik heb advertenties gemaakt en bij verschillende winkels opgehangen. We zullen zien hoe het gaat. We kunnen er voorlopig nog zelf even van genieten.

Pups 1 week

Zoals ik de vorige keer schreef heeft Cody, onze blonde Labrador, 7 pups gekregen. Het gaat ontzettend goed met ze. Ze zijn nu 9 dagen en hun gewicht is bijna verdubbeld.
De zwarte reu woog bij geboorte 560 en is nu 1030 gram. Zijn zwarte zusje was 575 en is nu 1017 gram. Ook de blonde pups groeien erg goed.


Nog een paar dagen en dan gaan de oogjes en oortjes open en dan wordt het echt leuk, tenminste vinden wij.
De kinderen genieten ook van de pups en kijken er ook naaruit om "echt" met ze te kunnen spelen.

"totale overgave"

Cody wou de eerste dag niet naar buiten, we hebben haar naar buiten getrokken om toch even wat de lopen en haar behoefte te laten doen. Na die eerste keer merkte ze dat alles goed was en ging ze uit haar zelf.

"wie van de drie"

De eerste twee dagen vond Cody het niet goed dat de andere honden bij haar of de pups in de buurt kwamen. Maar na twee dagen heb ik het toch de deur opgelaten zodat de andere honden erbij konden. Eerste keer was het even grommen maar nu gaat het goed. De vader van de pups, Bruno, blijft wel op afstand. Hij is een beetje bang voor Cody als ze bij de pups is. Buiten spelen ze gewoon samen.

Rocky, de andere blonde Labrador en broer van Cody, komt nu ook gewoon in de kist kijken.

Brownie, de bruine Labrador van mijn schoonzus, heeft vorige week maandag een ongeluk gehad. Hij lag voor het wiel van de auto en kon niet op tijd weg komen. Niemand had hem voor het wiel zien liggen. Zijn achterpoot was gebroken. Hij is geopereerd en heeft een paar ijzerplaatjes om zijn bot heen. Een pin was niet mogelijk door de manier waarop het gebroken was.

Afgelopen maandag is hij weer thuis gekomen. Hij mag nog niet veel bewegen, heeft een kap om en er is een stuk afgezet waar hij zich vrij in kan bewegen maar waar de andere honden niet bij kunnen. Ik hoop dat hij snel weer de oude is en het herstel van zijn poot goed zal gaan.

Cody heeft pups!

7 KLEINE SCHATJES

Cody, onze blonde Labrador, heeft dinsdag 6 januari (heel vroeg) in de ochtend pups gekregen.

Maandag overdag merkte ik al aan haar dat het bijna zover was; erg veel liggen in de werpbak en haar tempratuur was gezakt rond de 36,5.
Rond een uur of 22.30 uur was er nog niets, we gingen gewoon maar naar bed en ze zal me wel wakker maken.
Zo rond 1.00 uur merkte ik dat ze naast mijn bed stond. 10 minuten later begon ze met persen en ben ik met haar naar de werpkist gegaan. Na een kwartier flink persen kwam daar de eerste pup, een blonde reu. Gelijk ging ze de pup schoonlikken, maar toen de pup enigzins in de beurt van haar tepels kwam begon ze te grommen. Nadat ik haar gerust stelde was het over.
Een uurtje later werd de tweede pup geboren. Ditmaal een zwarte reu, ook een flinke jongen hoor. Ik ben daarna naar bed gegaan, even opwarmen. Toen ik wat hoorde ben ik opnieuw gaan kijken en was ze bezig met de derde pup. Dit keer een kleine blonde. Nadat Cody deze gelikt had ging ze uit de bak en wou er niet meer in. Ik liet haar maar even gaan. Nadat ik de pups beetje schoon had gewreven ben ik ook weer even gaan slapen. Na een klein uurtje hoorde ik opnieuw gepiep, ze had een vierde blonde pup, maar dat was niet in de bak maar op de tegels. Ik legde deze snel in de bak en probeerde Cody in de bak te krijgen. Maar ze wou niet en liep weg naar mijn slaapkamer. Ik heb toen snel de bak even schoongemaakt, nieuwe doeken erin want ik dacht dat ze de bak te vies vond.
Cody was op het badmat gaan liggen waar de deken oplag waar ze de laatse dagen op sliep. Met dit kleedje heb ik haar naar de bak gesleepd. Ze ging gelijk de bank in en ging op het kleedje liggen wat ik er bij had gedaan. Ze was weer rustig.
Na anderhalf uur ben ik opnieuw gaan kijken maar er waren geen pups bij gekomen, misschien was ze klaar? Raar vond ik dat want via de echo hadden we in ieder geval 5 gezien, misschien 6. En ze was ook nog erg dik. Ik gaf haar een klein beetje te eten en dat at ze graag op.
's Ochtends om 6.45 uur toen mijn zoon bij de bak ging kijken zag hij dat er 5 blonde pups waren en nog een was in aantocht. Dat was een zwarte. In totaal had ze 7 pups, twee zwarte en vijf blonde. En daarvan zijn er 4 reuen en 3 teefjes.
Cody is altijd een hele lieve hond maar ze eed nu toch wel eens grommen. Ze is ook moe natuurlijk. Eerst maar even slapen. Natuurlijk nam ik een paar foto's.

De eerste zijn nog in het "kraambed" dus ook resten van vruchtwater en nageboortes. Dat hoort er ook bij.
Ik zal proberen elke week of om de week foto's van de pups op het weblog te zetten.
Bruno, de bruine labrador, de vader van de pups mag niet bij de kist komen, net als de andere honden. Cody wil dit nog niet hebben dus laten we maar even zo.
Hieronder de eerste foto's.

De allereerste foto, uitgeputte Cody en haar 7 pups.

"Laat me maar even slapen".

Formatura Erwin G.Erkel

Erwin jr. sloot het afgeloten schooljaar af, groep 8. Dat is hier het laatste jaar van de basisschool. In Nederland zou dit het tweede jaar van het voortgezetonderwijs zijn.

De eindrapporten worden dan op een avond uitgedeeld en men noemt dat hier de Formatura.

Dit jaar was dat op 12 december.

Het begon in de kerk waar we om 19.00 uur moesten zijn. Door de leerlingen van de school worden dan allerlei liedjes gezongen en af en toe werd er een kort praatje gehouden. Zo rond de klok van 19.45 uur stonden we weer buiten. Alle leerlingen van school, met uitzondering groep 8, kregen van hun leerkracht het rapport.

Daarna reden we naar Club Social waar het feest van groep 8 werd gehouden. Dit was alleen voor mensen die uitgenodigd waren door de leerlingen en school. Met name familie dus.

Na een praatje van oa de directrice werden de eindrapporten uitgedeeld aan de leerlingen van groep 8.

Nadat de leerlingen hun rapporten hadden ontvangen gaven zij op hun beurt kleine kadootjes aan de leerkrachten van de school.

Erwin was erg trots op zijn rapport en terecht, een jaar les in een andere taal en dan goede cijfers halen, nou prima jongen!

Na al deze verplichte zaken was het tijd geworden voor eten en drinken. Er was gezorgd voor koffie/thee/frisdrank en allerlei soorten gebak en snackhapjes. Er was meer dan genoeg voor iedereen.

Zo rond de klok van 21.30 uur gingen de meeste mensen naar huis en zo ook wij.

de kerstboom

Het is een traditie geworden dat onze kinderen voor de kerstboom zorgen. Dus op zondag 7 december gingen Erwin en Suzanne samen met de trekker op pad om de kerstboom te halen. Normaal gesproken zou Amy ook meegaan maar die lag nog heerlijk te slapen.
Na ruim anderhalf uur kwamen ze terug met een kerstboom zo groot dat deze niet rechtop in de kamer kon staan. Dat was dus in ieder geval geen kleintje!
Er moest een stukje van af gehaald worden. Nadat dat gebeurd was kon de boom versierd worden. Dat gebeurde niet gelijk want Erwin jr en Suzanne gingen met Jacco en Simone zwemmen.
Later in de middag ben ik wel met Amy begonnen om wat dingen klaar te zetten.
Het versieren hebben de kinderen later op de dag gedaan.
Oké het is niet een kerstboom zoals we in Nederland hadden maar het gaat om het idee en het is net zo gezellig.

Storm

Op maandag 1 december, laat in de middag, begon het met waaien en we zaten allemaal op de regen te wachten. Maar er kwam niet veel van.
Rond de klok van 20.00 uur ging het spoken, de wind was enorm en je zag niets meer door de ramen, zoveel wind en regen.
Het duurde maar een paar minuten.
In ons huis lagen inmiddels wel wat plasjes water maar dat zijn we gewend. De wind was nu van een totaal andere richting gekomen waardoor de wind de regen onder dakpannen had geslagen en er zelfs in de hal water lag.
Simone belde ons op dat er iets was met de kalkoenenschuur dus Erwin en ik gingen kijken.
Terwijl we naar de schuren liepen zagen we dat er veel meer schade was dan bij de kalkoenschuren. Het dak van een schuurtje was er compleet af en op het pad naar Simone en Jacco lagen allemaal bomen op de weg. Hierdoor was een electriciteitskabel gebroken en deze lag op hun pad.
Wij liepen naar de kalkoenenschuren en op het eerste gezicht konden we het niet goed zien. Wel dat het dak van schuur 2 kapot was maar hoe groot de ravage was konden we toen nog niet bepalen doordat het al donker was.
De volgende ochtend zijn we gaan kijken en het was voornamelijk schuur twee.
Het was voor de eerste keer dat we blij waren dat de kalkoenkuikens niet op de afgesproken dag waren gebracht. Deze zouden namelijk die maandag zijn gekomen maar door een of ander was het een paar dagen vooruit geschoven.
De man van de verzekering kwam langs,we mochten beginnen met opruimen en later in de week zou er iemand van het hoofdkantoor komen.
De metselaar, die inmiddels bij ons was begonnen met de melkstal, kende wel een timmerman en deze zou woensdag gelijk kunnen beginnen op de boel weer te herstellen.
Dat is ook allemaal goed gegaan en de kalkoenkuikens konden later in de week gewoon komen. De achterdeur van de schuur is gemaakt toen de kuikens er al in zaten maar dat was geen probleem.
Nu rest alleen nog het verfwerk van de nieuwe deur.

Nog meer Nederland

Maandag 10 November
Samen met Suzanne ging ik naar de kapper. Vlak onder het appartement van mijn ouders.
Tussen de middag gingen mijn vader en ik, mijn neefjes Nick en Max ophalen van school. Zij bleven die middag bij ons een broodje eten. Nadat we ze weer op school hadden gebracht gingen we met zijn allen naar Isodorus, dat is te vergelijken met een Welkoop winkel. Natuurlijk niet van dat aardige personeel.
PS: Voor ik het vergeet te melden: Ze zijn bezig met het bouwen van de stal!!!! Hoe is het mogelijk.


Dinsdag 11 November
's Middags ging ik met mijn moeder naar Swartbroek. Wij hebben daar een een tijdje gewoond en de buurvrouw van toen is nog steeds de kapster van mijn moeder. Ik ging mee en er was helemaal niets veranderd, nog steeds vriendelijk en gastvrij.
We bleven niet lang doordat we op tijd terug moesten zijn door het Sint Maarten feest. Dit was op de school van Max en Nick.
Nathalie kwam ons ophalen. Ik heb kennis gemaakt met de juffen van Max en Nick en we mochten ook hun klassen bekijken. Ze wilden wel een uitzondering maken want niet iedere dag komt er een tante en nichtjes uit Brazilië op bezoek. Er werd een toneelstukje opgevoerd en daarna werd er een groot kampvuur aangemaakt. Dit onder het genot van koffie of chocolademelk met een wafel.

Donderdag 13 November
Vanmiddag ben ik samen met mijn zusje Joyce naar de school van haar zoon Dylan geweest. Ik zou mee hem ophalen maar natuurlijk moest ik ook zijn klas bekijken. Na zijn klas kreeg ik een hele rondleiding door de school tot de kantine juf toe.Na de koffie had ik Dylan beloofd om samen snoepjes te maken van leite condensado( gecondenceerde melk), brigadeiro snoepjes. Het was even een kliederwerkje maar hij vond het wel leuk en LEKKER.

Vrijdag 14 November.
Vanochtend moest de wekker gezet worden, we gingen naar Den Bosch, Amy, Nathalie en ik.
Het eerste wat we daar deden was koffie drinken met een Bossche bol. Nou dat was niet een eenvoudige opdracht. Niet overal was plaats of men had geen bossche bollen meer. Op het vierde adres konden we koffie met bossche bol krijgen.
Daarna zijn we winkel in en winkel uit gegaan. Suzanne was die dag thuis gebleven om met Joyce en Dylan te gaan zwemmen. Ook zij had een leuke dag gehad.

Zaterdag 15 November
De trouwdag van mijn ouders!
Ze hadden van allerlei mensen leuke kaarten gekregen en zo ook van tante Francien en ome Dick. Dit is een broer van mijn schoonvader. Ze kennen mijn ouders niet maar ze hadden op dit weblog gelezen over hun trouwdag en zo attent als tante Francien altijd is, stuurde ze een kaartje.
Echt ontzettend lief en nog bedankt!
Suzanne wou ook graag feestkleding en ze had helemaal niets leuks. Dus we zijn die ochtend de stad in gegaan en hebben bij Cool Cat leuke kleding gekocht. Daarna snel naar opa en oma want zij hadden lekkere broodjes gehaald.

Z0 rond de klok van 19.00 uur was iedereen gearriveerd bij mijn ouders en gingen we met zijn allen lopend naar De Apostel, waar we zouden gaan eten. De Apostel had een menu samengesteld waar je bij elke gang uit drie gerechten kon kiezen.




























Zondag 16 November
Vanochtend gingen we naar Spijk. Zo rond 11.30 uur waren we bij Louise en Wim. Louise is de zus van Erwin. Later in de middag bracht ik Suzanne bij haar vriendin Mignón in Rumpt. Ik bleef hier kort doordat ik ook nog naar andere familieleden wilde gaan in Spijk. Het was een heen en weer gereis. We bleven die nacht bij Louise slapen op de zolder.

Maandag 17 November
We gingen er op tijd uit om de kinderen van Louise nog even gedag te zeggen voor ze naar school gingen. Louise ging ook werken maar ze begon wat later zodat we nog even koffie konden drinken. Daarna reden we via Heukelum naar Geldermalsen, ik moest bij Uittenboogerd nog onderdelen ophalen voor de voermachine.
Ik had met Anneke afgesproken om bij haar te logeren. Toen we aankwamen moest ze eerst naar de tandarts en wij naar de Welkoop waar ik ook weer onderdelen op moest halen. Natuurlijk heb ik daar met Roel en Henk gesproken, twee oud-collega's van Erwin.

Dinsdag 18 November
Vanochtend ook meer zaken regelen in Geldermalsen. Maar na het eten was het tijd voor ontspanning, nou ja ontspanning. Ik ging met Anneke winkelen in Utrecht. Even als vanouds de winkels bekijken en af en toe wat kopen. Het was heel gezellig om weer even samen te winkelen.

Woensdag 19 November
Vanochtend nog even samen met Anneke koffiegedronken maar er kwam een moment van afscheid zoals altijd. Natuurlijk weten we dat we contact met elkaar blijven houden maar ik vond het toch weer even moeilijk.
Samen met Suzanne ben ik nog naar wat winkels geweest om nog een en ander op te halen. Ook zijn we nog even bij Ella geweest die nu in een damesmode zaak werkt. Ze was erg verbaasd me te zien met Suus. Amy had een sms verzonden dat ik haar kon ophalen bij het station . Nadat we haar hadden opgehaald zijn we doorgereden naar Weert.

Vrijdag 21 November
We zouden in eerste instantie vandaag naar Duitsland gaan maar mijn ouders hadden een uitnodiging gekregen van de makelaar. Ze konden vandaag een kijkje gaan nemen in het gebouw waar hun nieuwe appartement komt. En natuurlijk ging dat voor.
Het was ontzettend koud maar men had gezorgd voor een lekkere bak koffie of thee met een stuk Limburgse vlaai.





De één na bovenste verdieping en aan de linkerzijde, is het appartement van mijn ouders.

Zondag 23 November

Rond de klok van 11.00 uur vertrokken we naar Duitsland. Het was gister gaan sneeuwen en via het nieuws werd men gewaarschuwd voor meer sneeuw en gladheid. We gingen naar Duitsland maar we zouden wel op tijd terug gaan i.v.m. het weer.

We waren na een uurtje rijden in Dusseldörf. We zagen al enkele kraampjes dus we zaten op de goed plaats. Het vinden van een parkeerplek was niet moeilijk.

Terwijl we de stad inliepen viel het ons op dat het zo rustig was en geen winkels open. Toen we bij enkele kraampjes kwamen waren ook deze gesloten, vreemd vonden wij. In de krant en sites hadden we toch zeker te weten gelezen dat de kerstmarkten vanaf vrijdag21 november geopened waren.

We hadden het koud en dus besloten we een kop koffie te gaan halen.

Nadat mijn vader voor iedereen wat bestelt had vroeg hij aan de ober hoe laat de kraampjes en winkels open zouden gaan. Vandaag niet vertelde hij, het bleek namelijk dat het een dag van dodenherdenking was! Ja dat hebben wij weer! Nou ja dan maar genieten van de koffie en nog wat rond wandelen. In dit café konden we geen apfelstrudel krijgen dus we moesten nog een ander adres uitproberen vonden wij. Dit vonden we natuurlijk. Mijn vader en moeder namen een heerlijke echt Duitse braadworst, Suzanne die moest natuurlijk even proeven, en die vondt het heerlijk en nam er dus ook een, en daar stonden ze met hun drietjes heerlijke braadworsten te eten!






We gingen rond de klok van 15.00 uur weer richting Weert. Het was inmiddels gaan sneeuwen. Toen we in Weert waren lag er al een aardig laagje en de meiden gingen na de koffie buiten in de sneeuw spelen.

Maandag 24 November

De dag van vertrek komt in zicht en ik ben al begonnen met het inpakken van de spullen. Ik moest nog een en ander halen voor Erwin dus dat zijn we die middag gaan doen. We kwamen toen langs de Action, deze bleek afgelopen zaterdag net geopend te zijn. En daar moesten we natuurlijk even gaan kijken. Wat een leuke dingen allemaal, ook de meiden zagen wel honderd en één dingen. Hier kon ik ook voor een leuk prijsje spullen voor school kopen. Toen we terug kwamen in het huis van mijn ouders dacht ik, hoe krijg ik het toch allemaal mee! Nu moest ik echt eerst gaan inpakken en gaan kijken wat er nog mee zou kunnen en wat niet.

Woensdag 26 November.

Ik ging 's ochtends met Amy en Suzanne nog even de stad in want er waren wat kleine dingen die zij nog mee wilden nemen. Op dit moment had ik het punt bereikt dat ik winkelen even niet meer zo leuk vond, teveel geweest voor dat moment.

Mijn moeder en vader hadden de tafel al gedekt toen wij thuis kwamen. Mijn moeder had weer heerlijk eten klaargemaakt, sla, opgebakken aardappelen en varkenshaasje met veel jus zodat de meiden dit konden eten met wit brood. Het was echt heel lekker.

Na het eten begon ik weer met inpakken maar ik zat eigenlijk te wachten op frikandellen. Ik had mijn zwager gevraagd of hij frikandellen vacuum kon verpakken. Hij wist wel iemand. Bij het KLM-agentschap hadden ze me vertelt dat ik het mee mocht nemen als ik ze vacuum zou verpakken. Terwijl ik de koffers in en uit bleef pakken om de juiste plaats voor alles te vinden ging er een koffer kapot. Dus samen met mijn moeder toch nog een laatste keer de stad in, een nieuwe koffer kopen. Gelukkig zijn er koffers zat te koop.

's Avonds kwamen mijn zussen en hun kinderen. Mijn zwager had me die ochtend al gebeld om me een goede reis te wensen, hij had namelijk dienst. Ja en wat doe je op zo'n avond? Ik had mijn koffers klaar, je praat wat, drinkt wat maar het afscheid gaat toch komen; vroeg of laat. Als eerst ging mijn jongste zus Joyce weg met haar zoon en mijn andere zus Nathalie ging een half uurtje later weg met haar jongens. Moeilijk is het, elke keer weer. Het wordt minder moeilijk maar makkelijk zal het volgens mij nooit worden. Toen Nathalie ongeveer 10 minuten weg was ging de telefoon, mijn moeder nam op. Het was voor mij, mijn neefje Max. Hij wou mij even spreken omdat zijn moeder nu zo verdrietig was, was hij ook verdrietig. Hij vond het zo zielig voor zijn mama omdat ze nu maar één zus had en niet meer twee. Ik heb gezegd dat ze altijd twee zussen zal hebben maar dat ik een zus ben die ver weg woont maar altijd haar zus blijf. Daar was hij blij om. Ik heb daarna nog even met mijn zus gesproken en ze vond het net als mij moeilijk maar we hebben vrolijk het gesprek beeindigd.

Samen met mijn ouders en kinderen heb ik nog wat gedronken. Morgenochtend vroeg eruit. Ik ga samen met mijn moeder en Suzanne met de trein naar Schiphol. Amy gaat met mijn vader mee in de auto en de bagage.

Donderdag 27 november

De wekkers gingen zo rond 4.30 uur. Allemaal eruit, niemand had echt goed geslapen. Samen met mijn moeder en Suzanne liep ik naar de trein. Mijn vader en Amy met de auto. We zouden elkaar weer zien in Schiphol.

De reis verliep zowel met de trein als auto goed, alleen wij hadden geen last van file en de auto wel. Nadat we er allemaal waren konden we ons gaat inchecken. Hierna kwam het moeilijkste van mijn hele vakantie in Nederland; het afscheid nemen van mijn ouders. We hielden het kort en het is waar dat het ietsie pietsie beter gaat dan de vorige keer maar blijft erg moeilijk............

Tot ziens papa en mama voor de geweldige tijd die we bij jullie hebben gehad.

Het waren drie weken vol geluk, verwennerij en plezier. Jullie hebben ons een

geweldige tijd gegeven en komen het zeker weer over doen. En jullie bij ons

natuurlijk. Jullie zijn de beste van de hele wereld, maar dat wisten jullie al hé.

Veel liefs van Yvette, Amy en Suzanne.

Ons vliegtuig staat klaar

nog even wat kadootjes kopen voor de juf van school



deze reis maken we

Prachtige foto genomen door Amy in het vliegtuig

Sao Paulo, even wat eten en drinken want we voelen ons licht in het hoofd.

23.30 uur
aangekomen in Curitiba