Therma Juremas

Enige weken geleden kregen we een nieuwsbrief van Batavo (Coöperatie) Alle vrouwelijke leden werden uitgenodigd voor een reisje naar Therma Jurema. Dit is een park met allemaal warm waterbaden en andere recreatie/ontspanningsmogelijkheden. Na de vertaling van Simone hebben we ons bij de eerste gelegenheid opgegeven. Ze zou het ook aan haar vriendin vragen zodat we dan met zijn drieen op een kamer konden.

We vertrokken op 31 juli, Erwin zijn verjaardag. Het was de eerste keer dat ik niet op zijn verjaardag zou zijn, nou ja tot 4.30 uur was ik er wel natuurlijk. Want dat was de tijd dat we vertrokken om op tijd in Carambeï te zijn bij de bussen. De planning was dat we om 05.00 uur zouden vertrekken, werd 5.15 dus nog redelijk op schema voor Braziliaanse begrippen.

Voor onderweg kregen we een ontbijtpakket in een nieuwe Batavo tas.

We kwamen zo rond de klok van 10.15 uur aan bij het park. Het was inmiddels zacht gaan regenen, helaas. Maar goed, nadat we onze sleutel van de kamer hadden en de tassen daar hadden neergezet gingen we gelijk naar buiten om de omgeving te verkennen en om natuurlijk alvast wat foto's te maken.

Het was er ontzettend mooi. We gingen op zoek waar we een afspraak konden maken voor een massage. Na enig overleg wat we gingen doen besloten we om voor een massage met hete stenen te gaan. Ik had dit al eens eerder gedaan in Nederland (hot stone - massage). Het was echt heerlijk.

Na de massage zijn we gaan eten met zijn drieen en wat was er veel!!! Ongelovelijk zoveel en zo lekker allemaal. We hebben die middag echt teveel gegeten.

's Middags rond 16.00 uur was er een koffietafel maar daar hebben wij echt alleen koffie genomen en al het andere, broodjes en cake, hebben we overgeslagen. Annemaria had 's middags haar massage. Ze wou eerst niet maar Simone en ik hebben haar dat kado gegeven. Gewoon even heerlijk kunnen ontspannen.

's Avonds na het eten was er een show met daarna een film. Maar als je geen zin in de film had kon je ook naar de dansavond. Daar zijn wij naartoe gegaan en het was heel gezellig.

De volgende ochtend begon natuurlijk met ontbijt, ook dit was leker. De croissantjes waren heerlijk en de koffiebroodjes mmmmmmm. Bijna zo lekker als in Frankrijk, bijna hé niet helemaal.

Nadat we voldoende op hadden gingen we weer onze badkleding aantrekken en naar de zwembadden. Er waren nog een paar waar we niet in geweest waren en Simone en ik besloten om ons toch maar in te gaan smeren met modder. Er stond in de brochure dat er een modderbad was, helaas was dit geen bad maar een bak waar modder in gedaan werd en dan kon je jezelf insmeren. Wij hadden wat anders voor ogen, elkaar insmeren en met de modder gooien. Alleen dat mocht NIET! Simone probeerde één keer modder naar mij te gooien en de meneer kwam er gelijk aan, dat was niet de bedoeling. Het insmeren dat kon wel als je het maar rustig deed. Nou Simone heeft me ingesmeerd en ik heb een paar mooie handen op haar rug gezet. Of het nu echt werkzaam is dat weten we niet, het was gewoon even leuk om te doen. We zagen er net zo uit als toen mijn honden in de bejade (moeras/modder) aan het spelen waren. En het stonk net zo hard! Maar het was gewoon leuk om te doen.

We zouden 's middags na de koffietafel van 16.00

uur vertrekken waardoor we daarvoor onze koffers moesten inpakken. We waren op tijd klaar en tijdens de koffietafel hebben we een vragenlijst moeten invullen over hoe we het verblijf hier hebben gevonden. Het was heerlijk.

Helaas vertrokken we ruim een uur later dan de bedoeling was door administratieproblemen. Maar goed 's avonds om 23.00 uur waren we weer in Carambeï.

zomervakantie in NL, wintervakantie Brazilië

Woensdag 9 juli kregen Erwin en Suzanne wintervakantie. Amy had er inmiddels al een week vakantie opzitten. Dat betekende voor de kinderen langer slapen. Het is prettig voor mij doordat ik dan minder gebonden ben aan de tijden van school met het brengen en ophalen.

Donderdag 10 juli moest ik om 10.00 uur bij de Detran zijn voor mijn medisch examen. Stelde niets voor; formulier invullen en daarna de ogentest. Na 10 minuten stond ik weer buiten.

Zondag 13 juli zijn Erwin en ik samen met Jacco en Simone naar een andere kolonie geweest; Arapoti. We gingen daar bij verschillende boerderijen langs om melkstallen en (box)matrassen te bekijken. Het is ongeveer 1,5 uur rijden van ons huis naar Arapoti. Bij de eerste boerderij zagen we een mooi voorbeeld van klaverenstal. Ook hadden ze hier matrassen voor de koeien waar Simone en Jacco intresse in hadden. Het was overigens heerlijk warm hier. Het is altijd een paar graden warmer in Arapoti en het regent er weinig (heerlijk!!!!!!)

Vervolgens gingen we naar de buurman en we mochten rond kijken. Hij sprak met Simone en Jacco in het portugees en op een gegegeven moment vroeg ik wat aan Erwin voor verduidelijking en wat denk je? Gaat die man ineens Nederlands spreken! Vaak merk je wel of iemand ook Nederlands spreekt maar dit keer wisten we het niet, ook Jacco niet.

Na dit bedrijf gingen we naar een bedrijf waar zij-aan-zij wordt gemolken zoals wij het ook voor ogen hebben. Bij dit bedrijf hebben ze ook een rapid-exit. Het is een mooi systeem maar erg kostbaar. Ze waren hier momenteel nog niet aan het melken maar het zoontje vertelde dat bij zijn opa al wel werd gemolken, om het systeem in werking te zien. We gingen er naartoe en we hebben het gezien maar rapid was het niet toen wij stonden te kijken. Helaas was de eigenaar er niet zodat we vragen konden stellen.

Iedereen had trek in koffie dus we besloten om naar Simone haar oom en tante te gaan die wat verder op woonde. Wij waren hier 16 jaar geleden ook geweest en we hadden het toen erg leuk gehad bij hun. Naast deze boerderij heeft oom Gerrit verderop ook nog een stukje land met allemaal beesten die gewoon rondlopen net als een kinderboerderij; geiten, schapen, kippen enz. Ik vond het toen schitterend. We waren dus erg benieuwd hoe het nu met hun was. We kwamen op het goede moment; ze hadden net sinds drie dagen een nieuwe melkstal in gebruik genomen. We kregen een hele rondleiding en het was nog net zo leuk als 16 jaar geleden. We konden jammer genoeg niet erg lang blijven doordat we op tijd terug moesten zijn.

Voor we richting huis vertrokken aten we nog wat in het dorp, lekker broodje met koffie.

Afgelopen vrijdag was er overigens ook begonnen met het gelijkmaken van de grond waar de koienstal moet komen te staan.

Op dinsdag 15 juli werd er weer gewerkt aan de grond maar helaas na een uurtje was de machine kapot. Het duurde tot en met vrijdagmiddag 14.00 uur voor de machine gemaakt was.

Zaterdag 19 juli. 's Ochtend ging ik met Simone controle doen bij de pinken voor drachtigheid. Deze keer namen we alle pinken doordat ik in het land een vlies had gevonden en vermoedde dat een pink het kalf was "verloren". Als een koe of pink hier buiten kalft zul je niet gauw het kalf meer vinden door de roofvogels. Tijdens de controle vonden we de betreffende pink en gaf ook al wat melk. Dit was dus ons eerste pink die werd gemolken op Tainha, nummer 13.

's Avonds gingen we met zijn allen bowlen, wij - Jacco, Simone en haar zus Monica. We zouden op tijd gaan zodat we niet zo lang hoefde te wachten maar helaas we waren niet de enige die dat dachten. Het was ontzettend druk in Ponta Grossa en in de Shopping waar de bowlingbaan is. We kwamen er aan en was men bij nummer 4, wij hadden nummer 19! Ja, wat moet je dan doen? We zijn maar gaan shoppen, bedden kijken en motors en ijsje eten. Erwin en ik waren al een lange tijd van plan een nieuw bed te kopen maar het kwam er steeds niet van. Nu waren we samen en gingen we kijken en liggen op de verschillende bedden. Uiteindelijk hebben we ook een bed gekocht. Dinsdag kon het bed al gebracht worden. Intussen keken Suzanne en Erwin of we al aan de beurt waren voor het bowlen. Toen we klaar waren konden we ook bijna gaan bowlen.

Het bowlen was weer gezellig.

Rijbewijs

We wonen nu ruim een half jaar in Brazilië en ons internationaal rijbewijs is verlopen. Om er voor te zorgen dat wij geen boete krijgen, of wat anders, moeten we naast ons Nederlands rijbewijs een Brazilaans rijbewijs aanvragen. Hiervoor moet je je rijbwijs laten vertalen en een aanvraag doen bij de Detran. Bij de Detran begin je ook als je een rijbewijs wilt gaan halen of, als je een auto wilt overschijven , en nog veel meer zaken.

Met de vertaling van ons rijbewijs gingen wij drie weken geleden naar de Detran. Natuurlijk hadden we meer papieren nodig maar dat vertellen ze hier in etappes (wen er maar aan). Maar ze voerde wel vast de gegevens in. Maar......... op mijn visum stond nog geen RNE nummer. Dit nummer krijg je als je buitenlander bent en had ik nodig om de aanvraag in te dienen. Erwin had dit al wel op zijn visum. Dus eerst alleen de aanvraag voor Erwin. Na de invoering van de gegevens kon Erwin gelijk foto's gaan maken en vingerafdrukken. Daarna de betaling bij de bank, met het betalingsbewijs konden we een afspraak maken voor de examens. Het examen is in twee delen, een psychologische test en een medische test.

Erwin moest op donderdag 26 juni zijn examens doen. Eerst het psychologische gedeelte en daarna het medische. Het medische gedeelte was een ogentest, kleuren opnoemen en knijpen in een voorwerp die de kracht meet in je handen.

Het psychologische gedeelte bestaat uit een drie-tal onderdelen. Eerste is, in een bepaalde tijd verticale streepjes zetten en op het moment dat de test- afneemster "stop" roept moet je een horizontale streep zetten.
Vervolgens moet je de voorbeeld figuren terug zoeken in een overzicht. Hierin staan de voorbeeldfiguren maar ook anderen. Vervolgens een stukje schrijven, 10 regels ongeveer (in het portugees wel te verstaan hé) en daarna komen er plaatjes waar een gedeelte van ontbreekt. Er worden dan verschillende opties gegeven waarin jij de juiste moet kiezen. Erwin zei dat er wel een paar instinkers bij zaten. Behalve het verhaaltje schrijven komen de andere onderdelen in grote mate overeen met de psychologische testen die we ook in Nederland gebruiken, maar niet niet bij het behalen van ons rijbewijs. Het lijkt mij ook belangrijker om naar iemand zijn rijvaardigheid te kijken.

Als je hier je rijbewijs wilt halen moet je ook al deze testen doen en daarnaaast nog het theorie en praktijk gedeelte. Het praktijk gedeelte is voor Nederlandse begrippen een lachertje. Je mag niet harder rijden dan 40 km per uur en je mag niet op de snelweg. Dus iedereen die zijn rijbewijs hier in Carambeï haalt heeft nog nooit de snelweg gezien maar je moet wel via de snelweg rijden om naar de eerst volgende stad te komen, en moet je ook wel wat harder gaan rijden dan 40 km. En dan vragen ze zich nog af waarom er zoveel ongelukken gebeuren!!!!!!!!!!!????????????


Enfin, Erwin moest 's middags op gesprek komen bij de psychologe. Dat moeten alle buitenlanders. Ze vragen dan of je alles begrepen hebt en leggen de testen ook uit. Erwin had hoog gescoord en medisch was ook alles in orde dus hij zal over een week zijn rijbewijs krijgen. Reken maar twee of drie weken.
Ik heb inmiddels ook mijn medische test gedaan en dat stelde drie keer niets voor. Alleen de ogentest en verder niets. Het psychologische gedeelte heb ik nog niet kunnen doen doordat de persoon die dit afneemt er niet is. De reden hiervan is mij onduidelijk, kan met de wintervakantie te maken hebben. Ik word hier over gebeld als er weer een examen is.


We zijn nu wel twee weken verder en Erwin heeft zijn rijbewijs nog niet. Wel heeft hoogwaarschijnlijk zijn eerste boete. We reden naar Carambeï om te gaan eten en even snel over de snelweg i.p.v. binnendoor. Ja, toen stond daar een busje met een agent en we reden te snel, 90 waar we 80 mogen. Dat betekent hier een geldboete en punten op je rijbewijs. Je mag geloof ik 20 punten hebben, dit zal iets van 7 zijn. Al een goed begin voor Erwin en zijn Braziliaanse rijbewijs.

Golfen, school ed.

Vorige week zondag, 22 juni, was het prachtig weer. Laten we zeggen van 10.00 's ochtends tot 15.30 uur kon je heerlijk buiten genieten van de zon. Erwin pakte de gelegenheid om eens een balletje te slaan. We zijn ooit eens één keer met de Welkoop gaan golfen en dat is Erwin goed bevallen. Maar in Nederland is het er nooit van gekomen om het nog eens te gaan doen. We hebben voor we vertrokken naar Brazilië een golfclub gekocht met de andere benodigheden zodat hij hier een balletje kon slaan. De ruimte hebben we ervoor, alleen is het gras hier niet zo kort en raken er weleens wat balletjes kwijt en de honden hebben nog geen zin om elke keer achter die balletjes aan te rennen. Suzanne en Amy gingen deze keer even met papa mee. Suzanne om ook eens te slaan maar Amy ging eigenlijk meer mee voor de fotoreportage. Dus een paar foto's.

En wie is weer aan het werk.......

Op vrijdag 27 juni werden er Oscars uitgereikt bij Amy op school. Ze hadden de afgelopen weken in groepjes een film moeten maken. Het groepje van Amy had ook hier bij ons gefilmd bij de waterval en in het land. De leiding van school had al deze film bekeken en was de jury voor oa de beste film, actrice/ acteur, verhaal, bijrol ed.

Op die vrijdag werden ze uitgereikt aan de betreffende leerlingen. De prijzen waren ook echte beeldjes, een poppetje in SESI outfit met de titel beste actrice of film ed. Ontzettend leuk.

We zijn vergeten hier een foto van te maken. Het groepje van Amy viel 4 keer in de prijzen dus ze hadden het goed gedaan. Er was één groepje dat 5 prijzen had, net iets beter. Het was een leuke avond en het meeste werd er gelachen om de bloopers die ze samen hadden gevoegd in een filmpje.

Wij gingen rond 21.15 uur weer naar huis maar Amy had met haar mede-leerlingen en leerkrachten nog een feestje in de Cantina ter afsluiting van het bimester.

Afscheidskadoos

Voor we naar Brazilië gingen werkte ik oa bij de naschoolse opvang in Geldermalsen, vestiging Baloe. Ik heb daar altijd met veel plezier gewerkt. Ik had daar hele leuke kinderen om mee te werken en fijne collega's. Het afscheid was dan ook weer moeilijk eind november 2007. Voor de kinderen had ik pannenkoeken gebakken en voor de collega's allemaal een kleurijke en geurende hyacint gekocht. Zij waren mij ook niet vergeten en ik heb verschillende afscheidkadootjes gekregen. Van de kinderen een zelfgemaakte knutselwerken en van de collega's een boek en zowaar echt Braziliaans geld. Ik kon hier dan zelf een kado van kopen in Brazilië, ik zat al vol met mijn bagage dus een erg goed idee. Het boek heb ik inmiddels uit en was super spannend. Ik ben op een zaterdagmiddag begonnen en zondagmiddag had ik het uit, ik kon het gewoon niet wegleggen. Een aanrader: Verdwijn van Tess Gerritsen.

Van het geld heb ik een mooi sinasappelboom gekocht. Veel mensen hier hebben deze in hun tuin staan maar helaas wij nog niet. Dus leek me dit een leuk kado. Samen met Amy, Suzanne en Simone ben ik naar een tuincentrum geweest, niet te vergelijken met tuincentra zoals Intratuin. Deze meneer had van alles staan en dus heb ik een paar planten en boompjes gekocht; bramenstruik, pruimenboom, 2 mandarijnenboompjes en een al wat oudere sinsappelboom die al vruchten droeg.







Het kopen van deze bomen en struiken was in begin januari. Het is nu juni en de sinasappels zijn al mooi oranje geworden. Daarom leek het me nu wel leuk om een foto van dit afscheidskado op ons weblog te zetten. Bedankt Baloe.




Naast het boven genoemde boek had ik ook een ander boek als afscheidskado gekregen. Ik werkte ook al begeleidster (voor kinderen met "rugzakje") op de leukste basisschool van Geldermalsen Jan Harmenshof. Op mijn laatste werkdag kreeg ik 's ochtends een boek van Paula "het geheime leven van een ploetermoeder". Een boek vol herkenning! Ook dank jullie wel! En niet alleen voor het boek maar voor alle steun, gezelligheid en vriendelijkheid!!!

TONEELSTUK

Hier in de kolonie Carambeï, is een toneelclubje. Elk jaar wordt er wel een toneelstuk opgevoerd, de ene keer in het Portugees en een andere keer in het Nederlands. Dit jaar vierde Holambra I,een andere kolonie, hun 60 jarig bestaan. Om die reden hadden ze aan de toneelclub gevraagd of ze een Nederlands toneelstuk wilden opvoeren.

Mijn schoonmoeder zit ook bij deze toneelclub en vertelde er een en ander over. Onze oudste dochter Amy gaf aan dat zij het heel leuk zou vinden om mee te doen. Maar op dat moment waren alle rollen al ingevuld, maar bij een volgende toneelstuk zou ze zeker mee mogen doen. Na een paar weken oefenen viel er iemand af en werd Amy gevraagd om deze rol over te nemen. Natuurlijk wou ze dat.

Dit betekende wel twee keer per week oefenen van 19.30 tot 21.30 uur en soms wel wat langer. De eerste keren waren ontzettend leuk, omdat dat de scenes voor de toneelspelers ook nog grappig waren. Amy had moeite met het het langzaam lezen. De andere toneelspelers spreken wel Nederlands maar lezen dit niet meer dagelijks, voor Amy was dit natuurlijk heel gewoon en moest hier even aan wennen. Daarbij komt dat op het toneel het de bedoeling is dat iedereen het kan volgen, ook degene die niet dagelijks Nederlands spreken. Maar het ging steeds beter.




Op vrijdag 6 mei om ongeveer 6.00 uur vertrokken ze
met zijn allen naar Holambra. Helaas had Amy het fototoestel niet mee genomen waar ze veel spijt van had. Ze heeft onderweg en in Holambra zoveel moois gezien.

Die avond moesten gelijk optreden en ze hadden erg groot publiek, zo rond de 400 mensen! Na het optreden werd er nog gezellig wat gedronken en gegeten met zijn allen. Het was heel gezellig zei Amy.














Op zaterdag werden ze vroeg wakker gemaakt, ook rond 5.45 uur want er waren allerlei festiviteiten. Amy is die dag ook met wat andere dames gaan winkelen. Er was veel moois te koop en heel modern zei Amy. Het is er wel hoor.


Zondagochtend konden ze iets langer slapen, tot 7.30 uur. Na het ontbijt gingen ze weer met zijn allen in de bus en waren ze rond 16.00 uur weer hier in Carambeì. Het was heel erg leuk maar ook een zeer vermoeiend weekend.


















Maar veel tijd om uit te rusten hadden ze niet want de volgende avond, maandag, moest er weer opgetreden worden in Arapoti, een andere kolonie. Niemand had veel puf meer maar ja,
the show must go on!

Op zaterdag 14 juni konden wij eindelijk onze dochter zien spelen. Die avond werd het toneelstuk in onze kolonie opgevoerd in de Club. Het was ontzettend leuk en we hebben heerlijk gelachen met zijn allen. Amy sprak voor ons niet te snel. Iedereen vond het geweldig. Na het toneelstuk hebben we gezellig met een klein groepje wat gedronken EN kregen we bitterballen. Ja je leest het goed. Het zijn wel niet die echte van Nederland maar goede vervangers.

Na dit optreden dachten ze klaar te zijn maar een andere kolonie, Castrolanda, had ook gevraagd of ze bij hun kwamen optreden. Dat is vandaag, vrijdag 20 juni. En zo als het nu staat is dat het laatste optreden van dit toneelstuk.

GELADO - IJSKOUD

Ja, je leest het goed, het is hier ijskoud!! Dat is Brazilië, een tropisch land. Hier zegt men ook vaak; als je wilt weten wat kou is dan moet je in een tropisch land gaan wonen. Het heeft nu twee nachten gevroren en dan is het dus echt koud. De kinderen gaan met hemd, t-shirt, twee truien, jas en handschoenen naar school. Er is GEEN kachel of andere verwarming op de scholen. Het enige klaslokaal dat verwarming heeft is waar Nederlandse les wordt gegeven. De leerkracht heeft wel een kacheltje in zijn lokaal gezet.

Erwin en ik zitten tijdens de koffie lekker bij de open haard of in de keuken want daar hebben we vloerverwarming. Maar zo rond de klok van 11.00 uur begint het buiten al een stuk beter te worden en is het buiten ook warmer dan binnen. Afgelopen middag was het 20 graden, dat is dus heerlijk. En zo rond 17.00 uur trekken we weer onze truien en jassen aan.

Ik heb wat foto's gemaakt zodat jullie ook kunnen zien dat het hier koud is. Veel mensen hier begrijpen niet dat wij het koud vinden. Ze zeggen dat het in Nederland toch altijd koud is in de winter. Dat is ook wel zo maar dan hebben we binnen in het huis, werk, school (bijna) overal centrale verwarming en dat is wel heel fijn. Dat missen nu we heel erg.

Nog een nachtje vorst en dan gaan de tempraturen 'snachts weer omhoog naar 6 á 9 graden. Helaas komt er dan ook weer regen aan.

Ook de honden houden van de warmte.