Het is inmiddels augustus. In Nederland beginnen vandaag de eerste scholen weer en bij ons wil af en toe het voorjaar doorkomen. En dat wordt tijd vind ik.
Het is deze winter echt koud geweest en ook voor hier lang. Er is zelfs sneeuw gevallen in de staat Santa Catarina! Sneeuw!!!!
Wij hebben geen sneeuw gehad maar wel erg koud, net onder nul. Op een ochtend viel er steeds een melkapparaat uit, begon met de achterste en zo langzaam aan ging het naar voren. Geen idee wat het kon zijn. erwin gebeld voor assisitentie en die kwam gelukkig snel. Wat bleek, waren de pulsators bevroren. Nou zeg, stonden ze daar heet water erover te gooien. Ik was even verward, woonden we nu in Nederland of Brazilie. En later kwam Erwin jr, zijn scooter wou niet starten. Ook door de kou. Dan maar met de auto dachten we want Erwin had namelijk een toets op school die gemaakt moest worden. Maar ook de auto vond het te koud. School gebeld en uitgelegd en Erwin zou morgen dan de toets maken.
Na die dag zijn er nog wel enekel dagen geweest met kou maar we konden er ons nu op voorbereiden, auto in de schuur, scooter in de hal van het huis.
Het gekke van Brazilie is dat je winter en zomer op een zelfde dag kunt hebben. In de ochtend koud en in de loop van de dag warmt het lekker op en loop je in je tshirt. Gister, 14 augustus liepen we in een zomerjurkje en korte broek! Maar ~s avonds werd het donker en mistig net als vanochtend. Nu schijnt het zonnetje en als de wins zou gaan liggen denk ik dat het nog aardig weer gaat worden. Ze geven gelukkig geen regen meer op. We hadden vandaag de berichten over Nederland gehoord hoeveel regen er in juli was gevallen, tel er bij ons nog maar 100 milimeter bij wat hier dan in gevallen in enekel dagen. Het land is nat, erg nat. Erwin heeft het gras gemaaid omdat ze een paar dagen droog weer opgeven maar het is voorzichtig rijden in het land om niet verzakt te komen zitten. Als het mee zit wordt het woensdag kuilen.
Nou verder ben ik ook in het nieuws geweest. er zijn namelijk 10 leerlingen hierin Carambei die een reis naar Nederland haden gewonnen. En vanuit een openbare school is ertoen de vraag gekomen of ik een paar lessen Nederlands wou geven. Gewoon basiswoorden zoals Hallo, hoe gaat het, dank je wel, ik heet, ik woon in enzovoort.
Tijdens een les kwamen ze opnames maken en is het hier op de regionale televisie uitgezonden. Deze leerlingen hebben hun reis er in Nederland bijna opzitten. Ze hebben het goed naar hun zin heb ik begrepen.
Verder ook minder prettig nieuws. Erwin jr is ogepakt met descooter. Hier kennen ze geen brommer en mag je dus pas rijden vanaf je 18de. Met rijbewijs dan wel. Hij reed al sinds een jaar denk ik elke dag op de scooter naar school. Het is een stuk makkelijker voor ons want er rijdt hier geen bus om op tijd op school te komen. En ook als hij naar de sportschool of vrienden in Carambei wil.
Maar afgelopen donderdag werde nwe om 16.30 uur gebeld door hem. Hij was opgepakt. Ze hadden een controle in Carambei en iedereen die er langs kwam werd aangehouden. Balen. Dus Erwin er naartoe. Papieren laten zien en al die toestand. De volgende dag moesten ze opnieuw naar het politieburo om overige zaken te regelen. We krijgen minimaal een boete van 600 reais voor Erwin sr omdat hij verantwoordelijk is voor Erwin jr, en nog een van 600 reais omdat Erwin jr op de motor reed terwijl hij nog geen 18 is. Daarbij komt dat Erwin sr voor de rechter moet verschijnen in oktober en uitleg moet geven. Erwin jr ook maar later. Het zou kunnen dan ze taakwerk krijgen, vuilnis oprapen langs de weg of dit kun je mogelijk weer afkopen met voedselpakketten te kopen. Wie weet moet Erwin jr lessen gaan volgen, opvoedkundig. Dat is allemaal nog wat onduidelijk. We moeten het maar afwachten. De scooter staat nu geregisteerd dus is het heel onverstandig om Erwin jr er nog meer te laten rijden. Dat gebeurd dus ook niet meer. Nu ben ik weer taxi...........
Daarbij komt dat hij ook nu elke avond naar de Master (school) gaat in Ponta Grossa om zich verder voor te bereiden op de vestibulars. Dus heen om 17.30uur en ophalen om 23.30 uur.
Leuk nieuws is er ook hoor. Het huisje is klaar. Tenminste het was al voor de helft klaar, vorig jaar maar nu is het tweede gedeelte ook af. Er zijn drie slaapkamers bijgekomen. Het was deze keer wel wat minder prettig samenwerken met de metselaars als de vorige keer. De vorige metselaar zou ook dit maken en is er ook aan begonnen. Maar hij begon op maandag en woensdag lag hij in het ziekenhuis en vrijdagavond is hij overleden. Zijn zoon heeft het toen overgenomen maar is niet zo goed in zijn werk als zijn vader en dat werkte nog al wat frustraties hier en daar. Erwin en ik keken uit naar de dag dat ze klaar waren en weggingen. Samen met de kinderen heb ik het meeste al geverfd. Ik moet nog wel dingen afverfen maar dat komt wel in orde. Het huisje zal op tijd klaar zijn voor december als mijn ouders en zusjes komen met hun kinderen. We kijken er al naar uit maar ik moet nog wel eerst wat dingen doen hoor.
Dat was het nieuws voor nu.
Tot ziens of tot mails iedereen,
maandag 15 augustus 2011
maandag 11 april 2011
Hallo allemaal,
Het is geleden, nou niet even maar een hele tijd. Vorig jaar in december zijn mijn ouders hier naartoe gekomen en net als de vorige keer had mijn vader een heel mooi reisverslag gemaakt. Deze wil ik ook graag hier op het blog zetten maar ik krijg het niet voor elkaar. Helaas want het was een mooi verslag met foto~s en al kant en klaar voor mij om zo het aan iedereen te laten lezen. Ik krijg het niet maar wie weet kan iemand mij een tip geven. Ze bleven deze keer wat langer dan de vorige keer. We hadden nu voor hun het huisje laten verbouwen. Het was dus niet meer de oude melkstal die we toen hadden geverfd en hier en daar wat opgeknapt, nee de metselaars hadden er nu een echt huisje van gemaakt. Nieuwe ramen, nieuwe deuren, een nieuw keukenblok, een ingang naar de badkamer en keuken vanuit het huisje zodat ze niet meer via buiten hier naartoe hoefden. Alles opnieuw geverfd en gelakt. Prachtig was het geworden en een complete verrassing voor mijn ouders. Ik heb namelijk helemaal niets tegen ze gezegd. Toen we hier in het donker aankwamen zagen ze wel dat er een deur weg was en ineens zagen ze het bordje Chateau Tainha. Kleineverwijzing naar de camping waar ze altijd heen gaan in Frankrijk, alleen geen Chigy maar Tainha. De naam van de buurt hier. Ze vonden het erg mooi en waren dus aangenaamd verrast. Nu hadden we 1 kamer klaar gemaakt voor slaapkamer en de ander was het naaiatelier voor mijn moeder geworden. Zij had namelijk een naaimachine meegenomen. Later in het jaar komen de metselaars opnieuw om het aangrensende gedeelte om te bouwen tot drie slaapkamers. Maar voor nu was het prima. De volgende dag was het natuurlijk uitpakken geblazen van al die koffers vol met spullen. Dit jaar mochten ze minder per persoon meenemen maar ze hadden weer voldoende mee hoor. Koekjes, pindakaas, sokken, gereedschap, noem maar op. Een kleine Albert Heijn en HEMA zeg maar. Heel gewoon voor degene die hier elke dag naar toe kunnen en dit mogelijk niet begrijpen. Maarje mist pas iets als je het niet meer hebt. Het zijn geen levensnoodzakelijk spullen natuurlijk. Volgens enkele hier is dat niet waar, hahaha. Ook deze vakantie was mijn vader chef grasmaaier en deed dat met volle inzet. Soms dacht ik het gras te horen roepen, kijk uit daar komt die alweer met die machine!!!!!!! Mijn moeder zat deze keer in druk in het stof, stof voor het maken en vermaken van gordijnen. Ook kwamen ze naar haartoe met allerlei herstel werk van kleding. Vervelen is hier niet bij. We zijn ook weg, een paar dagen naar het stand van Guaratuba. heel leuk was dit. Helaas kon Erwin niet meer. Wij melken nog steeds zelf en dus betekent dat dat er altijd een van ons hier moet blijven. Niet altijd even leuk. Het was een heel fijn verblij weer en we weten nu al dat zij opnieuw in december zullen komen maar dan samen met mijn zusjes en hun kinderen. Een drukke maar gezellige boel. Ik zal later proberen nog wat fotos erbij te zoeken maar onze computer is weggeweest voro reparaties en ik ben een en ander kwijt geraakt. De groetjes aan iedereen. O ja binnenkort komt er weer familie deze kant op. Op 14 april komt Erwin zijn zus Louise en haar gezin hier naartoe. Zij zal haar verjaardag, 17 april, dus dit jaar in Brazilie vieren
woensdag 27 oktober 2010
Zijn we weer!
Hallo allemaal,
Het is weer even geleden dat ik een stukje heb geschreven op het blog. Niet dat er hier niets gebeurd maar gewoon de tijd. Het gaat allemal zo snel. Over twee maanden zijn we alweer aan het einde van het jaar 2010. Begin december wonen wij alweer drie jaar hier in Carambeí. Ongeloofelijk hoe snel de tijd gaat.
Een paar weken terug hadden we hier in Carambeí ons eerste taart festival. Bakkers, restaurants, of andere personen konden hier hun taarten te koop aan bieden. Het was dus zowel voor bedrijven als particuliere personen. Ik heb er heel even aan gedacht om mee te doen maar dat was maar heel even hoor, zou weer zoveel tijd in gaan zitten en ik had wel andere dingen om te doen.
Maar natuurlijk moesten we wel even gaan proeven!
Wij zijn zaterdag 9 oktober gegaan. Het was nog rustig toen wij kwamen maar er waren al veel taarten om te proeven. Natuurlijk kon je ook koffie en frisdrank krijgen. Er was zelfs een kraampje dat pizza verkocht. Vond ik nu geen taart want het was geen zoete pizza maar de gewone. Maar goed.
Wat ons opviel was dat er geen nieuwe taarten waren. Men verkocht allemaal hetzelfde, de amore )bramen, de damaco )perzik
dinsdag 7 september 2010
Up date
Hallo iedereen,
Hier is eindelijk weer eens een berichtje van ons uit Brazilië. Vele van jullie zullen misschien wel een klein beetje, of veel, denken dat uit het oog uit het hart omdat het contact er niet altijd is.
Laat ik voor nu en voor altijd dit even uit de wereld helpen; dit is niet het geval, wat ons betreft. Maar het is simpel; iedereen zijn leven gaat verder, die van ons hier en die van jullie op de plaats waar jullie wonen enwerken.
Wij hebben nu hier een heel ander leven en momenteel erg druk, dat is nu eenmaal zo als je een eigen bedrijf hebt, dan worden de leef regels gewoon wat anders. Niet altijd leuk zeg ik ook in eerlijkheid want als 's ochtend de wekker af gaat om 5.00 uur denk ik meestal, ach nog even kan makkelijk...... Maar ik weet ook dat als we langer blijven liggen het werk ook later klaar is en dan baal ik ook weer dus hup gewoon eruit. Er komt vast weer een dag dat we kunnen uitslapen, al is het maar tot 7.00 uur.
Maar een heel ander punt betreft de verminderde communicatie is heel simpel: internetverbinding.
Deze is er dus niet altijd en zeker de afgelopen weken is het pet in hoofdletters. We hadden bijna een week geen internet maar door tijd gebrek hadden we nog niet iemand laten komen, kwam wel weer goed dachten we. Tot op een dag Erwin stond te praten bij de oude melkstal en zag dat de schotel voor het ontvangst gedraaid stond. Logisch dat we geen internet hadden! Dus de volgende middag moest Erwin jr op de oude melkstal klimmen en kijken of hij dat ding gedraaid kon krijgen zonder van die muur af te vallen natuurlijk. Bleek er weer een schroef zijn afgebroken. Dit kon niet zo maar worden gerepareerd ofzo. Ik weet het niet hoor, ik heb het voor waar aangenomen en ben weer verder gegaan met mijn ding. Ik kan niet alles doen, leren en begrijpen, er moet wat voor een ander overblijven vind ik en dit is zo'n ding. Enfin, toen bleek ook dat de draad die van de schotel naar het huis loopt aan het verteren is. Deze hangt al 4 jaar hier in de lucht, gedraaid langs de electrciteit kabels gewoon lekker in de zon. Deze hadden allang moeten worden vervangen maar ja..........Erwin klimt niet nog een keer omhoog, gevaarlijk, en zeker als je hoogtevrees hebt. Dus nu moet er iemand komen om de internetverbinding te veranderen. Gewoon in het huis en niet meer via die schotel. Dat moet een keer gebeuren..............ik weet nog niet wanneer. Maar het komt ......eens. Dus vandaar dat we op het ene moment wel internet hebben en dan weer niet. Zeer vervelend voor de kinderen die huiswerk aan het maken zijn en dan ineens hebben ze geen MSN meer. O was dus niet alleen huiswerk maken, ook even bijkletsen met die vriend of vriendin in die ze net gezien hebben op school. Of als ik zie dat ik verbinding heb en dan even met familie of vrienden wil msn............We wisten dat geduld in Brazilie een schone zaak was maar soms heel vervelend.
Maar goed, het gaat hier verder goed. Er bleek gewoon leven na het voetbal te zijn. De Brazilianen zijn daar denk ik nog niet achter, duurt even voor hun. Het volgende wereldkampioenschap is hier, in Brazilie. Dan zullen ze de wereld wel laten zien wie kampioen zijn zeggen ze, denk ik zachtjes: Nederland hahahaha.
Amy heeft gezegd dat we er maar voor moesten zorgen dat we heel rijk zijn over 4 jaar en dat we die tijd met zijn vijven de hele periode van het kampioenschap in Nederland verblijven want hier zijn is volgens haar geen optie. Ze heeft het afgelopen kampioenschap niet als prettig hier ervaren. Ach over vier jaar, duurt nog even.
Suzanne is inmiddels naar een andere school gegaan. Ze had het niet naar haar zin op de Evangelica en ze moet nog een tijdje dus ja. In augustus is ze na de wintervakantie naar de openbare school Carlos Ventura gegaan. Ze heeft niet ´s ochtends les maar´s middags van 13.00 uur tot 17.15 uur. Ze gaat en komt met de schoolbus.
Erwin heeft een scooter gekregen om naar school te gaan. Het geeft mij meer tijd om andere dingen te doen en hem ook. Ook brengt hij zo nu en dan Amy naar de bus of haalt haar op. Heel handig een kind die ook mobiel is. Ik kan niet wachten tot ze hun rijbewijs halen.
Hij gaat volgend jaar naar Ponta Grossa om het derde jaar af te maken. Hij gaat dat op een andere school doen omdat deze beter voorbereid op de vestibular, toelatingsexamen voor de universiteit. Amy zit ook op deze school.
Verder doet hij aan de sport Mai Thai en is op dit moment in Sao Paulo om mee te doen aan kampioenschappen. Vrijdagavond is hij weggegaan en komt morgenochtend weer thuis. Hij moest voor zijn wedstrijd 2 kilo afvallen, dus rennen op het strand. Ik zou echt niet weten waar hij die 2 kilo weg zou moeten halen want is zo dun maar ja.
Amy zit dus nog steeds in Ponta Grossa op school, de Master. Ze heeft vestibular gedaan voor medicijnen maar is er niet door gekomen, helaas. Ze heeft volgende week vestibular in Guarapauva voor nutricao, voeding dus. En dan die week erop ENM of NME, ik weet het niet. Ook een toets om punten te halen. En dan nog in Londrina en opnieuw in Ponta Grossa twee toelatingsexamens. Overal voor inschrijven, mama overal voor betalen, overal naar toe voor 2 dagen, elke keer zenuwen bedwingen enz. Blij als het duidelijk is waar ze naar toe gaat. Als het niet in Ponta Grossa is gaat ze dus volgend jaar op kamers wonen. Wat ze ook wil gaan doen is de opleiding voor stewerdess, wat van de wereld zien. Prima, als ze maar leert en doet wat ze leuk vind, vinden wij. Ze heeft inmiddels ook een Braziliaanse vriend, Wellington.
En verder met ons, ach we houden ons bezig.
Erwin is nu druk bezig met heinen. Twee weken geleden heeeft hij gras gekuild hier bij ons en bij de buurman waar hij het gras van gekocht had. Ook hebben we de melkstal uitgebreid van twee keer 4 naar twee keer 6. Kunnen we wat sneller melken. Hoewel, is ook maar betrekkelijk want we hebben meer koeien in de melk en melken dus nu weer opnieuw 2 uur per keer. We hebben nu 88 koeien in de melk. Ook hebben we beton gestort voor de boxen die we gekocht hebben. Zodat straks de koeien lekker ieder hun eigen plekje kan hebben.
We hebben besloten om geen kippen te gaan houden in onze kalkoenschuren. Er is hier in de regio geen kalkoenen productie meer. We konden omgaan naar kippen. Maar we hebben besloten hier niet aan mee te doen. Eén schuur wordt nu gebruikt voor de kalveren die van de melk af zijn en de ander is momenteel opbergruimte voor machines.
Verder geef ik wat meer Nederlandse lessen bij het Idiom House, dus tussen de melktijden in geef ik les op maan-, dins-, en woensdag.
En ik ga volgende week 2 dagjes weg. Het is en uitje voor de echtgenotes-vriendinen van de leden van de Batavo. Dinsdagavond vertrekken we om 22.00 uur vanuit Carambeí naar Foz. We komen daar om 7.00 uur aan. Ontbijten en dan een tripje naar de stuwdammen. Middageten en weer een tripje naar iets. ´s Avonds eten en een show tot 23.00 uur. Dan naar het hotel. Uitslapen? Welnee want om 6.30 uur moeten we ons uitchecken en ontbijten om te vertrekken aar Paragua: shoppen! Maar pas op, je mag maar tot 300 dollar besteden en bonnen bewaren voor de douane want anders ben je alles kwijt. Na het middageten vertrekken we weer richting huis en waar we om ongeveer 23.00 uur aankomen. Het is dus wel afzien die dagen maar ja even geen koeien en kinderen.
Dat was het voor nu, ik ga koffie zetten en zodra ik verbinding heb dit stuk op internet zetten.
O ja voor ik het vergeet
WIJ FELICITEREN IEDEREEN EN DAN ECHT OOK IEDEREEN MET HUN VERJAARDAG, IEDEREEN DIE WE VERGETEN ZIJN EN NOG GAAN VERGETEN.
ONZE FELICITATIES EN NOG VELE JAREN AAN JULLIE ALLEMAAL!!!!!!!!!!!!!!
Veel liefs van Yvette, Erwin, Amy, Erwin en Suzanne
Hier is eindelijk weer eens een berichtje van ons uit Brazilië. Vele van jullie zullen misschien wel een klein beetje, of veel, denken dat uit het oog uit het hart omdat het contact er niet altijd is.
Laat ik voor nu en voor altijd dit even uit de wereld helpen; dit is niet het geval, wat ons betreft. Maar het is simpel; iedereen zijn leven gaat verder, die van ons hier en die van jullie op de plaats waar jullie wonen enwerken.
Wij hebben nu hier een heel ander leven en momenteel erg druk, dat is nu eenmaal zo als je een eigen bedrijf hebt, dan worden de leef regels gewoon wat anders. Niet altijd leuk zeg ik ook in eerlijkheid want als 's ochtend de wekker af gaat om 5.00 uur denk ik meestal, ach nog even kan makkelijk...... Maar ik weet ook dat als we langer blijven liggen het werk ook later klaar is en dan baal ik ook weer dus hup gewoon eruit. Er komt vast weer een dag dat we kunnen uitslapen, al is het maar tot 7.00 uur.
Maar een heel ander punt betreft de verminderde communicatie is heel simpel: internetverbinding.
Deze is er dus niet altijd en zeker de afgelopen weken is het pet in hoofdletters. We hadden bijna een week geen internet maar door tijd gebrek hadden we nog niet iemand laten komen, kwam wel weer goed dachten we. Tot op een dag Erwin stond te praten bij de oude melkstal en zag dat de schotel voor het ontvangst gedraaid stond. Logisch dat we geen internet hadden! Dus de volgende middag moest Erwin jr op de oude melkstal klimmen en kijken of hij dat ding gedraaid kon krijgen zonder van die muur af te vallen natuurlijk. Bleek er weer een schroef zijn afgebroken. Dit kon niet zo maar worden gerepareerd ofzo. Ik weet het niet hoor, ik heb het voor waar aangenomen en ben weer verder gegaan met mijn ding. Ik kan niet alles doen, leren en begrijpen, er moet wat voor een ander overblijven vind ik en dit is zo'n ding. Enfin, toen bleek ook dat de draad die van de schotel naar het huis loopt aan het verteren is. Deze hangt al 4 jaar hier in de lucht, gedraaid langs de electrciteit kabels gewoon lekker in de zon. Deze hadden allang moeten worden vervangen maar ja..........Erwin klimt niet nog een keer omhoog, gevaarlijk, en zeker als je hoogtevrees hebt. Dus nu moet er iemand komen om de internetverbinding te veranderen. Gewoon in het huis en niet meer via die schotel. Dat moet een keer gebeuren..............ik weet nog niet wanneer. Maar het komt ......eens. Dus vandaar dat we op het ene moment wel internet hebben en dan weer niet. Zeer vervelend voor de kinderen die huiswerk aan het maken zijn en dan ineens hebben ze geen MSN meer. O was dus niet alleen huiswerk maken, ook even bijkletsen met die vriend of vriendin in die ze net gezien hebben op school. Of als ik zie dat ik verbinding heb en dan even met familie of vrienden wil msn............We wisten dat geduld in Brazilie een schone zaak was maar soms heel vervelend.
Maar goed, het gaat hier verder goed. Er bleek gewoon leven na het voetbal te zijn. De Brazilianen zijn daar denk ik nog niet achter, duurt even voor hun. Het volgende wereldkampioenschap is hier, in Brazilie. Dan zullen ze de wereld wel laten zien wie kampioen zijn zeggen ze, denk ik zachtjes: Nederland hahahaha.
Amy heeft gezegd dat we er maar voor moesten zorgen dat we heel rijk zijn over 4 jaar en dat we die tijd met zijn vijven de hele periode van het kampioenschap in Nederland verblijven want hier zijn is volgens haar geen optie. Ze heeft het afgelopen kampioenschap niet als prettig hier ervaren. Ach over vier jaar, duurt nog even.
Suzanne is inmiddels naar een andere school gegaan. Ze had het niet naar haar zin op de Evangelica en ze moet nog een tijdje dus ja. In augustus is ze na de wintervakantie naar de openbare school Carlos Ventura gegaan. Ze heeft niet ´s ochtends les maar´s middags van 13.00 uur tot 17.15 uur. Ze gaat en komt met de schoolbus.
Erwin heeft een scooter gekregen om naar school te gaan. Het geeft mij meer tijd om andere dingen te doen en hem ook. Ook brengt hij zo nu en dan Amy naar de bus of haalt haar op. Heel handig een kind die ook mobiel is. Ik kan niet wachten tot ze hun rijbewijs halen.
Hij gaat volgend jaar naar Ponta Grossa om het derde jaar af te maken. Hij gaat dat op een andere school doen omdat deze beter voorbereid op de vestibular, toelatingsexamen voor de universiteit. Amy zit ook op deze school.
Verder doet hij aan de sport Mai Thai en is op dit moment in Sao Paulo om mee te doen aan kampioenschappen. Vrijdagavond is hij weggegaan en komt morgenochtend weer thuis. Hij moest voor zijn wedstrijd 2 kilo afvallen, dus rennen op het strand. Ik zou echt niet weten waar hij die 2 kilo weg zou moeten halen want is zo dun maar ja.
Amy zit dus nog steeds in Ponta Grossa op school, de Master. Ze heeft vestibular gedaan voor medicijnen maar is er niet door gekomen, helaas. Ze heeft volgende week vestibular in Guarapauva voor nutricao, voeding dus. En dan die week erop ENM of NME, ik weet het niet. Ook een toets om punten te halen. En dan nog in Londrina en opnieuw in Ponta Grossa twee toelatingsexamens. Overal voor inschrijven, mama overal voor betalen, overal naar toe voor 2 dagen, elke keer zenuwen bedwingen enz. Blij als het duidelijk is waar ze naar toe gaat. Als het niet in Ponta Grossa is gaat ze dus volgend jaar op kamers wonen. Wat ze ook wil gaan doen is de opleiding voor stewerdess, wat van de wereld zien. Prima, als ze maar leert en doet wat ze leuk vind, vinden wij. Ze heeft inmiddels ook een Braziliaanse vriend, Wellington.
En verder met ons, ach we houden ons bezig.
Erwin is nu druk bezig met heinen. Twee weken geleden heeeft hij gras gekuild hier bij ons en bij de buurman waar hij het gras van gekocht had. Ook hebben we de melkstal uitgebreid van twee keer 4 naar twee keer 6. Kunnen we wat sneller melken. Hoewel, is ook maar betrekkelijk want we hebben meer koeien in de melk en melken dus nu weer opnieuw 2 uur per keer. We hebben nu 88 koeien in de melk. Ook hebben we beton gestort voor de boxen die we gekocht hebben. Zodat straks de koeien lekker ieder hun eigen plekje kan hebben.
We hebben besloten om geen kippen te gaan houden in onze kalkoenschuren. Er is hier in de regio geen kalkoenen productie meer. We konden omgaan naar kippen. Maar we hebben besloten hier niet aan mee te doen. Eén schuur wordt nu gebruikt voor de kalveren die van de melk af zijn en de ander is momenteel opbergruimte voor machines.
Verder geef ik wat meer Nederlandse lessen bij het Idiom House, dus tussen de melktijden in geef ik les op maan-, dins-, en woensdag.
En ik ga volgende week 2 dagjes weg. Het is en uitje voor de echtgenotes-vriendinen van de leden van de Batavo. Dinsdagavond vertrekken we om 22.00 uur vanuit Carambeí naar Foz. We komen daar om 7.00 uur aan. Ontbijten en dan een tripje naar de stuwdammen. Middageten en weer een tripje naar iets. ´s Avonds eten en een show tot 23.00 uur. Dan naar het hotel. Uitslapen? Welnee want om 6.30 uur moeten we ons uitchecken en ontbijten om te vertrekken aar Paragua: shoppen! Maar pas op, je mag maar tot 300 dollar besteden en bonnen bewaren voor de douane want anders ben je alles kwijt. Na het middageten vertrekken we weer richting huis en waar we om ongeveer 23.00 uur aankomen. Het is dus wel afzien die dagen maar ja even geen koeien en kinderen.
Dat was het voor nu, ik ga koffie zetten en zodra ik verbinding heb dit stuk op internet zetten.
O ja voor ik het vergeet
WIJ FELICITEREN IEDEREEN EN DAN ECHT OOK IEDEREEN MET HUN VERJAARDAG, IEDEREEN DIE WE VERGETEN ZIJN EN NOG GAAN VERGETEN.
ONZE FELICITATIES EN NOG VELE JAREN AAN JULLIE ALLEMAAL!!!!!!!!!!!!!!
Veel liefs van Yvette, Erwin, Amy, Erwin en Suzanne
zondag 11 juli 2010
In het nieuws.
We staan met een kein verhaaltje in het AD Rivierenland. Leuk fotootje erbij toen de zon nog lekker scheen vorige week. Inmiddels is het steenkoud!
Maar goed.
Ook is het verhaal te lezen op de website van de journalist:
http://www.janvolwerk.nl/
Groetjes
Maar goed.
Ook is het verhaal te lezen op de website van de journalist:
http://www.janvolwerk.nl/
Groetjes
VOORBIJ, MAAR OVER 4 JAAR..........
Helaas heeft het Nederlands elftal vandaag verloren in de finale tegen Spanje. Terecht of onterecht? Maak niet uit, het spel in gespeeld en niet gunstig uitgevallen voor Nederland.
Wij waren met volle moed vandaag. Ook bij de BBQ, waar meerdere Nederlanders aanwezig waren hielden wij de moed erin. Zo hoort het toch?
Amy belde ons om 15.30 uur, waar bleven wij toch. We waren onderweg naar huis.
Amy had een oranje t-shirt aan en ik denk dat de kinderen gespannender naar de wedstrijd zaten te kijken dan wij.
Erwin en ik zijn na de eerste helft naar buiten gegaan want ja er moest gemolken worden. Er werd niet gebeld, maar ik bleek geen bereik in de melkput te hebben dus wie weet. Maar er kwam geen belletje..........Verlening............Toen hoorde ik een gejuich en kwam niet bij ons huis vandaan. Toen wist ik dat Spanje een doelpunt had gemaakt en ja hoor, Amy belde mij paar seconden later op. Heel triest..
En toen kwam Erwin jr in de melkput, verloren. Jammer maar dat is voetbal, de ene keer win je de andere keer verlies je. Amy was erg teleurgesteld. Met name ook omdat ze dit nu weer een tijd aan moet horen op school. Ik ben persoonlijk ook erg blij dat Erwin jr niet naar school hoeft volgende week, het is namelijk wintervakantie. Want de de Brazilianen zijn naast slechte verliezers ook natrappers. Dat gebeurd nu al via berichten op internet. Maar ik zeg tegen de kids, laat je niet kisten, wij zaten in de finale en de Brazilianen niet en ze waren ook geen 3de, geen vierde wat waren ze eigenlijk wel.................??????????????? Kon het even niet laten. Het is natuurlijk ook sneu voor de Braziliaanse - Nederlanders, twee keer verliezen op een WK is ook vervelend, of voor degene die niet weet voor welk land ze nu eigenlijk zijn.
Het voetbal is nu afgelopen, maandag is gewoon weer maandag en voor onze een nieuwe werk- en school week. Erwin jr heeft al vakantie, Suzanne nog een week en Amy een intensieve week op school. Laatste week van voorbereiding op DE vestibular. Het toelatingsexamen voor de universiteit. Spannend, net zo spannend als voetbal.
Wij waren met volle moed vandaag. Ook bij de BBQ, waar meerdere Nederlanders aanwezig waren hielden wij de moed erin. Zo hoort het toch?
Amy belde ons om 15.30 uur, waar bleven wij toch. We waren onderweg naar huis.
Amy had een oranje t-shirt aan en ik denk dat de kinderen gespannender naar de wedstrijd zaten te kijken dan wij.
Erwin en ik zijn na de eerste helft naar buiten gegaan want ja er moest gemolken worden. Er werd niet gebeld, maar ik bleek geen bereik in de melkput te hebben dus wie weet. Maar er kwam geen belletje..........Verlening............Toen hoorde ik een gejuich en kwam niet bij ons huis vandaan. Toen wist ik dat Spanje een doelpunt had gemaakt en ja hoor, Amy belde mij paar seconden later op. Heel triest..
En toen kwam Erwin jr in de melkput, verloren. Jammer maar dat is voetbal, de ene keer win je de andere keer verlies je. Amy was erg teleurgesteld. Met name ook omdat ze dit nu weer een tijd aan moet horen op school. Ik ben persoonlijk ook erg blij dat Erwin jr niet naar school hoeft volgende week, het is namelijk wintervakantie. Want de de Brazilianen zijn naast slechte verliezers ook natrappers. Dat gebeurd nu al via berichten op internet. Maar ik zeg tegen de kids, laat je niet kisten, wij zaten in de finale en de Brazilianen niet en ze waren ook geen 3de, geen vierde wat waren ze eigenlijk wel.................??????????????? Kon het even niet laten. Het is natuurlijk ook sneu voor de Braziliaanse - Nederlanders, twee keer verliezen op een WK is ook vervelend, of voor degene die niet weet voor welk land ze nu eigenlijk zijn.
Het voetbal is nu afgelopen, maandag is gewoon weer maandag en voor onze een nieuwe werk- en school week. Erwin jr heeft al vakantie, Suzanne nog een week en Amy een intensieve week op school. Laatste week van voorbereiding op DE vestibular. Het toelatingsexamen voor de universiteit. Spannend, net zo spannend als voetbal.
Abonneren op:
Posts (Atom)